ช่วงนี้เป็นอะไรเนี่ย
มีจังหวะให้ต้องสวมบทบาทเป็นเพื่อนผู้ใจดี
นั่งเป็นเพื่อน หรือปลอบพวกที่มีปัญหากับแฟนบ่อยมาก
แต่พอสุดท้ายเค้าก็กลับไปดีกันอยู่ดี
ปล่อยให้เราหัวเดียวกระเทียมลีบเหมือนเดิม...

ยิ่งเห็นซีนที่เค้ารักกันมากเท่าไหร่
ยิ่งรู้สึกเหงาและเปล่าเปลี่ยวมากขึ้นทุกที...

ไม่อยากให้ความรู้สึกแบบนี้กลับมาทำร้ายเลย

เมื่อคืนนี้ พึ่งจะได้มีโอกาสดูหนังเรื่อง 涙そうそう (Nada sousou)

หลังจากได้ยินมานานว่า เศร้ามากมาย
จริง ๆ แล้ว ได้มีโอกาสฟังเพลง 涙そうそう มาตั้งนานแล้ว
ต้นฉบับเป็นของโอกินาว่าแท้ แต่ถูกเอามาเปลี่ยนเป็นภาษากลาง
เพื่อให้คนฟังเข้าใจได้ไงขึ้น

หนังเรื่องนี้เหมือนถูกแต่งขึ้นมาโดยใช้แรงบันดาลใจจากเนื้อเพลงนี้เลย
แต่ดำเนินเรื่องได้เศร้ามาก ๆ ตามสไตล์หนังของญี่ปุ่น
สำหรับผมแล้ว ถึงช่วงนี้ชีวิตจะค่อนข้างไม่เป็นไปตามที่คิด
แต่สำหรับตัวละครในเรื่อง มันหนักยิ่งกว่า...

ผมได้เสียน้ำตาให้กับหนังเรื่องนี้ หลังจากไม่ได้ร้องไห้มานานเหลือเกิน...

「涙そうそう」　夏川りみ

古いアルバムめくり　ありがとうってつぶやいた
いつもいつも胸の中　励ましてくれる人よ
晴れ渡る日も　雨の日も　浮かぶあの笑顔
想い出遠くあせても
おもかげ探して　よみがえる日は　涙そうそう

一番星に祈る　それが私のくせになり
夕暮れに見上げる空　心いっぱいあなた探す
悲しみにも　喜びにも　想うあの笑顔
あなたの場所から私が
見えたら　きっといつか　会えると信じ　生きてゆく

晴れ渡る日も　雨の日も　浮かぶあの笑顔
想い出遠くあせても
さみしくて　恋しくて　君への想い　涙そうそう
会いたくて　会いたくて　君への想い　涙そうそう

ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเราหลาย ๆ อย่าง
เป็นเรื่องเกี่ยวกับอารมณ์ ความรู้สึก ทั้งนั้นเลย
ทำให้ได้เรียนรู้ว่า...
ถ้าเรายังไม่สามารถเติมเต็มให้ตัวเองได้
ก็ไม่สามารถไปหาจากคนอื่นได้หรอก

เราต้องสามารถเต็มได้ด้วยตัวเอง
ก่อนที่จะเจอคนอื่น
ไม่งั้น มันก็จะไม่มีความหมายอะไรเลย
และจบเหมือนทุกครั้ง...

ขอบคุณประสบการณ์อีกครั้ง

Happy Birthday 25th years old

ในที่สุดก็มาถึงวันนี้ วันที่เราได้กลับมาฉลองวันเกิดที่เมืองไทย
วันนี้เป็นอีกวันนึงที่มีความสุขที่สุด
ถึงปีที่ผ่านมา จะเจอเรื่องราวมากมาย แต่เราก็ผ่านสิ่งเหล่านั้นมาได้
หลาย ๆ อย่าง ทำให้ตัวเราแข็งแกร่งขึ้น...
รอยยิ้มของเราตอนนี้ มันต่างไปจากเดิมเหลือเกิน...

ขอบคุณทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ทำให้ได้เรียนรู้อะไร ๆ มากขึ้น
อดทนเพื่อเรียนรู้เรื่องราวต่อไป
เพราะเราเชื่อใน "วันพรุ่งนี้"

หลาย ๆ อย่างในช่วงนี้
ทำให้เราได้คิดว่า
จะอยู่ไปวัน ๆ โดยไม่มีเป้าหมายในชีวิต
ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
รู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่าจริง ๆ

เลยลองมาคิดดูว่า ชีวิตนี้ต้องการอะไรบ้าง
และควรจะทำยังไงเพื่อไปสู่เป้าหมายนั้น

1. ให้ชีวิตอย่างมีความสุข
2. สุขภาพแข็งแรง
3. มีกินมีใช้
4. พัฒนาศักยภาพด้านที่ชอบ
5. มีชื่อเสียง

น่าจะเรียงตามความสำคัญได้ประมาณนี้
ต่อจากนี้ควรจะเป็นวิธีไปสู่สิ่งเหล่านี้
แน่นอน สิ่งที่สำคัญที่สุด ต้องเป็นความอดทนแน่นอน...

วันนี้คงเป็นอีกวันที่ทำให้เราได้รู้ว่า

ไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ

มันอาจจะยังไม่ถึงเวลาของเรา
หนทางข้างหน้ายังมี
ไปสู่วันพรุ่งนี้ที่ดีกว่า...

ในที่สุด ก็ถึงวันที่เรารอคอย
รอคอยมานานแสนนาน
3 ปี กับการใช้ชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่น
กำลังจะสิ้นสุดลงในวันพรุ่งนี้

มีเรื่องราวต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย
ทั้งเรื่องราวที่ทำให้เรายิ้ม หรือหัวเราะได้
หรือหลาย ๆ เหตุการณ์ที่ทำให้เสียน้ำตาไปไม่น้อย
การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ทำให้เราเติบโตขึ้น
ลองย้อนกลับไปมองตัวเองเมื่อ 3 ปีก่อน
แล้วเทียบกับตอนนี้
เรียกได้ว่า เปลี่ยนมุมมองความคิด และการใช้ชีวิตไปมากทีเดียว

มาถึงตอนนี้ รู้สึกว่า เวลาที่ผ่านไปที่นี่
ไม่เสียดายเลยซักวินาทีเดียว
ทุกวันที่ผ่านไป ทำให้เราเติบโตขึ้น
อยากจะขอบคุณทุก ๆ คน ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ให้เราได้พบประสบการณ์หลากหลายรูปแบบ มากกว่าตอนอยู่ที่ไทย
ขอบคุณทุกคนจากใจจริง

ในไม่ช้า หนังสือแห่งชีวิตของเรา กำลังจะถูกพลิกไปสู่หน้าใหม่อีกครั้ง
อะไรที่รออยู่ข้างหน้า อะไรที่เราจะต้องเผชิญ
ไม่อาจรู้ได้ว่า จะสามารถทำความฝันให้เป็นจริงได้หรือไม่
เวลาของเรากลับมาแล้ว
มุ่งหน้าตามความฝัน อย่าย่อท้อ
ซักวันจะเป็นวันของเรา

ลาก่อน ประเทศญี่ปุ่น
Bye! Japan
さようなら日本

สวัสดีวันสุดท้ายของปี 2005

วันนี้จะไม่ขอเล่าเรื่องราววันนี้ เพราะมันก็ซ้ำ ๆ เดิมและก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ
ไหน ๆ ก็เป็นวันสิ้นปีแล้ว
อยากจะขอให้ทุกคนได้ย้อนกลับไปมองว่าได้เกิดอะไรขึ้นบ้าง
เราได้ทำอะไรไปบ้าง ทั้งที่ดี และ ไม่ดี
เอาบทเรียนในชีวิตต่าง ๆ ที่ได้พบเจอ เป็นบทเรียนสำหรับวันพรุ่งนี้
อย่าให้อดีตมาครอบงำหรือทำร้ายไม่ให้เราเดินไปสู่วันพรุ่งนี้
อนาคตเรากำหนดได้ด้วยตัวเองเสมอ

บ๊ายบาย 2005...

สุขสันต์วันปีใหม่ทุกคน

Happy New Year 2006

良いお年をお迎えください。

สวัสดีครับ

ไม่ว่าเราจะทำอะไรก็ตาม ควรจะยึดถือทางสายกลาง
ไม่ควรตึงไป หรือหย่อนไป ใช่มั้ยครับ
หลาย ๆ เหตุการณ์ในวันนี้ ช่วยย้อนเตือนให้คิดเรื่องนี้

วันนี้ที่โรงฝึก มีคนมาจากโปแลนด์คนนึง เก่งโคตร ๆ
พอมาประลองกับเรา ไม่นึกเลยว่า มันจะเอาจริงถึงขั้น แทง Tsuki (แทงคอ)
จนเราล้มไป 3 รอบ วันนี้ ดาบหลุดจากมือด้วย
เค้าบอกเราว่า เวลาเรายืน เวลาเราตี ตัวเราส่วนบนโน้มมาข้างหน้ามากกว่าท้องมากเกิน
เค้าแค่ยันตรงคอเรานิดเดียว เราก็ล้มได้แล้ว
เลยมาลองคิดดู จริง ๆ แล้ว เราก็แข็งแรงเฉพาะช่วงอก แต่ช่วงท้อง ไม่ได้เล่นเลยแม้แต่นิดเดียว
ไม่แปลกที่ตัวเราจะเคลื่อนออกไม่พร้อมกัน เกี่ยวป่าววะ นี่คิดเอง
ต่อไปนี้คงจะต้องสนใจเรื่องท้องมากกว่าเดิมแล้ว
เพราะในเคนโด้ ท้องเป็นบ่อเกิดของพลังด้วย

พอช่วงบ่าย อิไอโด้ วันนี้อาจารย์ฮตตะมาแป๊บเดียว เพราะมีธุระ แต่ก็ยังไม่วาย บอกเราว่า เรายังเคารพดาบไม่ได้
ชักไม่ค่อยมั่นใจ ก็ทำน่าจะถูกนี่หว่า
วันนี้ คุณนะโก เลยดูให้เราตลอด
พบว่า เรามีปัญหาจุดใหญ่ ๆ อยู่ที่เท้า
เท้าไม่ขนานไปกับไลน์พื้น แล้วเท้าอยู่ชิดกันเกินไป ตัวจะโอนเอนตลอด
วันนี้เลยฝึกแต่เท้าเนี่ย เอาให้ balance
ก็ยังไม่ค่อยแม่นเท่าไหร่
ก่อนกลับบ้าน บอกเค้าว่า ช่วงนี้ขอหยุดเคนโด้ไปก่อนเพราะใกล้จะส่ง Thesis แล้ว
เค้าก็ดูเสียความรู้สึกเล็ก ๆ เหมือนกัน
ขอโทษจริง ๆ ครับ แต่การเรียนสำคัญกว่าจริง ๆ
กลับบ้านด้วยความรู้สึกอึมครึมมาก วันนี้
ไม่รู้อารมณ์ไหน ถึงพยายามบอกกับตัวเองว่า
พยายาม คิดดี พูดดี ทำดี กับคนอื่น แล้วเราก็จะเป็นสุขเอง
ลองพยายามทำดู อาจจะสบายใจเวลาว้าวุ่นก็ได้

สวัสดีครับ

วันนี้ตั้งใจว่าจะเคลียร์งานที่คั่งข้างทั้งหลายแหล่ แต่ก็ทำไปได้อย่างละนิดอย่างละหน่อย
อากาศที่เย็นลงทุกวัน กับ deadline งานทั้งหลายที่ใกล้เข้ามาทุกที เล่นเอาวุ่นวายใจไม่น้อย
เนื่องจากวันนี้เป็นวันศุกร์ ตอนเช้าเลยต้องเข้าริงโค
วันนี้เข้าที่ฮองโก หลังจากไม่ได้เข้าซะหลายครั้ง
ได้เจอคนที่เคยเป็นเด็ก B4 ปีที่แล้ว ที่ชื่อ Kawamura
ตัวนี้นิสัยกับภาพลักษณ์ออกแนวเถื่อน ๆ
เหมือนเค้าจะรู้สึกไม่ดีกับเรารึเปล่าไม่แน่ใจ
ตอนเลิกริงโค เราพยายามจะทักเค้า เค้าก็ทักเหมือนเสียไม่ได้ แล้วก็รีบเผ่นไปเลย
อะไรวะ กูกับมึงมันจะคนละแนวขนาดนั้นเลยเหรอ
ถึงอย่างงั้นก็เหอะ ไม่เห็นต้องแสดงออกขนาดนี้เลย
คนเคยรู้จักกันไม่ใช่เหรอ ไม่มีคำพูดอื่น ๆ ซักคำ

เอาเถอะ ๆ ลืม ๆ แล้วไปกินข้าวดีกว่า
เมลไปนัดยุ่นกินข้าว
ยุ่นก็บอกให้ไปที่โรงอาหารเลย
แต่ไป ๆ มา ๆ ยุ่นก็ไม่ได้มา แล้วมาบอกทีหลังว่า วันนี้ต้องรีบไปเข้า meeting ที่อื่น
คงไปด้วยไม่ได้ ให้ไปกับ XXX และ YYY แทน
ฮ่วย ถ้าจะให้ไปกับ 2 คนนั้น กูไปกินคนเดียวดีกว่า เลยไปกินข้าวที่โรงอาหารอื่น
เสร็จแล้วก็ซื้อของกลับแลบ

ระหว่างที่นั่งลอกเฉลยการบ้านเคนโด้ที่เพื่อนเขียนมาให้
ก็ส่ง message ทาง mixi ไปหาคนญี่ปุ่นคนนึงที่อยู่ที่ไทย
ครั้งนี้เค้าตอบค่อนข้างเร็ว เรามันเป็นพวก ส่งข้อความไปมาอยู่แล้ว
เลยส่งไปคุยนิดหน่อย จนเค้าบอกว่า จะกลับมาญี่ปุ่นเดือนหน้า
เราก็เลยบอกว่า มาเจอกันดีมั้ย
เค้าก็ตอบมาประมาณว่า เค้าเป็นคนที่หาตัวได้ยาก ไม่ชอบตอบเมลยาว ๆ
ถ้าจะหาคนญี่ปุ่นที่สนใจภาษาไทย หาในนี้ดีกว่า (แล้วก็บอก commu นึงมาให้)
รู้สึกเฟล ๆ เหมือนกัน ที่โดนปฏิเสธอย่างงี้แค่เจอหน้า หรือติดต่อมันจะลำบากอะไรนักหนา
หรืออาจจะเป็นวัฒนธรรมของคนญี่ปุ่นที่ ไม่ค่อยอยากยุ่งเกี่ยวกับคนต่างชาติก็เป็นได้
ไม่รู้ว่า แต่ว่าเซ็งไปแล้ว ยิ่งคิดยิ่งเซ็ง...

เริ่มรู้สึกเหนื่อยหน่าย เดี๋ยวจะออกไปซ้อมเคนโด้แล้ว
หวังว่าวันนี้คงจะได้เจออะไรที่ให้กำลังใจที่ดีกับเราได้บ้างนะ

P.S. อีก 2 วัน สอบ Shodan Kendo

เจ้าเด็กชายตัวน้อยของเราเดินเข้าไปหาคุณแม่ในครัว
หลังจากเช็ดมือ กับผ้ากันเปื้อนแล้วเธอก็ก้มลงอ่าน
กระดาษที่ลูกชายยื่นให้…
- ค่าตัดหญ้า 5.00 บาท
- ค่าทำความสะอาดห้องผมอาทิตย์นี้ 1.00 บาท
- ค่าซื้อของของให้แม่ 2.50 บาท
- ค่าดูแลน้องชาย 2.50 บาท
- ค่าเอาขยะไปทิ้ง 1.00 บาท
- ค่าได้คะแนนดี 5.00 บาท
- ค่ากวาดสนาม 2.00 บาท
รวมค้างชำระ 19.00 บาท
เมื่อคุณแม่อ่านเสร็จแล้วก็หยิบปากกาขึ้นมา
พลิกกระดาษไปด้านหลังแล้วเขียนว่า
- เก้าเดือนที่แม่อุ้มท้อง….ไม่คิดเงิน
- เวลาที่แม่พยาบาลลูก และสวดมนต์ให้ลูก…ไม่คิดเงิน
- ค่าที่ลูกทำให้แม่ต้องเสียน้ำตา....ไม่คิดเงิน
- ของเล่น อาหาร เสื้อผ้าพาเที่ยว....ไม่คิดเงิน
แม้แต่เช็ดน้ำมูกให้…..ไม่คิดเงินหรอกจ้ะลูก
เมื่อรวมทั้งหมดเป็นราคาเต็มของความรัก……ไม่คิดเงินเหมือนกัน
เมื่อเด็กชายได้อ่านสิ่งที่คุณแม่เขียนไว้ น้ำตาหยดโตก็ไหลออกมา
เขาสบตากับแม่แล้วจึงพูดว่า " แม่ครับผมรักแม่จริงๆ นะครับ"
แล้วเขาก็เอาปากกาเขียนหนังสือตัวโตว่า...…
จ่ายหมดแล้ว... แม่จ่ายหมด แล้ว แต่ลูกยังทอนให้ไม่หมด

Credit: mmmiracle

"แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์
 มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
 ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด
 ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน"

Credit: เรื่องสุดสาคร