ในที่สุดก็ถึงวันนัด
ตอนแรก 2 จิต 2 ใจว่าจะทำเลยดีมั้ย
แต่สุดท้ายก็คิดว่า ไหน ๆ เตรียมตัวมาขนาดนี้แล้ว ช่วงบ่ายก็ทำไปเลยดีกว่า

และเนื่องจาก จะมีการขยายม่านตา จึงต้องให้มีคนมาพากลับบ้านด้วย
เช้านี้เลยขับน้องแจ๊สเหลือง พาคุณแม่มาด้วย
(รถฟอร์ดอยู่ศูนย์ แบตหมดวันก่อนพอดี ซวยจริง ๆ)
Laser Vision นี้ อยู่แถว ๆ SCB Park แต่ฝั่งตรงข้าม
ขับรถไปถึงเมเจอร์รัชโยธิน กำลังจะกลับรถ
เนื่องจากเช้าจัด หรือยังไงก็ไม่ทราบ โดนรถกระบะขนของจูบท้าย
บุบไปไม่เยอะเท่าไหร่ ดีที่ของเค้ามีประกัน

แต่เรากลัวไปไม่ทันนัด เลยนั่งแทกซี่ไปก่อน
แม่อยู่เคลียร์กับประกันให้ แล้วขับรถตามมาทีหลัง
เค้าพึ่งย้ายมาตึกใหม่ ที่จอดรถมีแต่กลางแจ้ง ไม่ต้องแย่งร่ม เพราะไม่มี 555

เข้าไปถึง บรรยากาศข้างในค่อนข้างดีมาก
ติดต่อเจ้าหน้าที่ บอกรายละเอียด ซักพัก เจ้าหน้าที่ก็ให้กรอกเอกสาร
รอแป๊บเดียวเท่านั้น update facebook ยังไม่ทันเสร็จเลย ก็เรียกเข้าห้องตรวจแล้ว

มีตรวจหลายอย่างมาก
ทั้งวัดสายตา สั้น-ยาว-เอียง
วัดความดันตา
อ่านตัวเลข ฯลฯ

พอวัดรอบแรกเสร็จ มีหยอดยาขยายม่านตา
ซึ่งใช้เวลาประมาณชั่วโมงนึง
ระหว่างนั้นมีบริการนวดเท้าด้วย เพื่อให้เกิดความผ่อนคลาย
พอครบ 1 ชั่วโมงแล้ว ก็ไปตรวจวัดสายตาใหม่

แล้วในที่สุดก็ได้พบคุณหมออนันต์
พูดคุยรายละเอียดกัน แล้วก็ตัดสินใจทำแบบ Platinum
เป็นเทคโนโลยีใหม่ จะเป็นการยิงเลเซอร์หลายจุด
โดยจะมีการคำนวณก่อน ว่าจะยิงตรงไหน ขนาดไหน
คุยเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาเตรียมตัว

เที่ยงพอดี หยอดยาหดม่านตา
พร้อมทั้งกินข้าวที่แพ็คไป
พอบ่ายโมงครึ่ง ก็มีพนักงานมาเรียกขึ้นไปชั้น 2 เพื่อเตรียมตัว

เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดผ่าตัด
แล้วนอนรอในห้องพัก เพื่อหยอดยาชาที่ตา
ระหว่างนั้น พนักงานจะทำการเจาะเลือดเพื่อตรวจ HIV ด้วย
พอหยอดตาไปได้ซัก 5 รอบ
คุณหมอก็มาดูว่าโอเคหรือยัง

จากนั้นก็มีคนพาเดือนไปห้องผ่าตัด
เครื่องที่ใช้ยิงเลเซอร์ใหญ่มาก เหมือนเครื่องจักรอะไรซักอย่างเลย
พอนอนลงไปที่เตียง หมอก็ให้เรา relax
วางกระดาษที่ตา แล้วเจาะรูตรงกับตา
มีขั้นตอนยิบย่อย อีกหลายอย่าง
จนในที่สุด ก็ถึงช่วงยิงเลเซอร์
จะมีคนนับถอยหลังให้
ช่วงนั้นตื่นเต้นมาก ๆ กลัวตาขยับ
แต่ก็ไม่ขยับเลย เพราะมีตัวมายึดตาไว้
มองเห็นเป็นแสงสีแดงวิ่งไปวิ่งมาเต็มไปหมด

ช่วงยิง ตกข้างละประมาณครึ่งนาทีเอง
ไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย
คุณหมอก็ให้ที่ปิดตา แบบไอ้มดแดงใส่ไว้
หลังจากนั้นก็กลับบ้านได้

<ติดตามตอนต่อไป>

ไม่ได้เขียนบล็อกเล่าเรื่องมาซะนาน
วันนี้ได้ฤกษ์มาปล่อยของเล็กน้อย

หลังจากการตัดสินใจบางอย่าง นำไปสู่ solution ที่ว่า ควรจะทำเลสิก
คิดอยู่แล้วว่า ในช่วงชีวิต คงจะมีสักครั้งนึงที่ตัดสินใจไปทำ
แต่ยังไม่ค่อยมีแรงผลักดันเท่าไหร่
จนในที่สุด ก็ได้เวลาประจวบเหมาะกับทุก ๆ อย่าง

และแน่นอน ถ้าพูดถึงเลสิก ก็คงจะต้องนึกถึงที่ TRSC ก่อน
เพราะเป็นที่แรกของเมืองไทย ที่เอาเลสิกเข้ามา
แล้วก็ต้องเป็นคุณหมอเอกเทศด้วย (เจ้าของ) ถึงจะเพอร์เฟ็ค

ว่าแล้วเมื่อต้นเดือนกรกฎาก็โทรไปนัดเองเลยที่ TRSC
คุณหมอคิวค่อนข้างแน่น กว่าจะนัดได้
แค่นัดตรวจนะ ซัดเข้าไปเกือบปลายเดือน

หลังจากโทรไปนัดเรียบร้อย
ญาติที่เคยทำเลสิกมาพึ่งจะมาบอกว่า
ที่เค้าไปทำมาที่ Laser Vision มีโปรแกรมแนะนำลูกค้า จะได้ส่วนลด
เราก็เลยเอะใจ ลองมาข้อมูลในเวปดู
ปรากฏว่ามีจริง ๆ ด้วย แต่เราไม่รู้จักใครที่เคยทำเลย
เลยลองส่งเมลล์ไปหาคนที่เวปดู
เค้าก็ยินดีให้ชื่อ และ contact ที่ TRSC ชื่อ คุณดาวเรือง มา

พอวันจันทร์ลองโทรไปหาคุณดาวเรือง
ให้ความร่วมมือค่อนข้างมาก จนกระทั่งถึงเรื่องสำคัญ
เค้าถามถึงว่า เราเป็นโรคประจำตัวอะไรหรือเปล่า
เราก็บอกว่าเป็น psoriasis โดยไม่ได้นึกอะไร เพราะคิดว่าไม่ได้สำคัญอะไร
กลายเป็นว่า คุณดาวเรืองบอกว่า ต้องปรึกษาคุณหมอก่อนว่าจะทำได้หรือไม่!!!
OMG! แล้วทำไมไม่ถามตั้งแต่ตอนนัดครั้งแรก
เสียเวลา เสียโอกาสไปตั้งกี่อาทิตย์

หลังจาก คุยกลับไป กลับมา อยู่หลายรอบ
ผลสุดท้าย คุณหมอเอกเทศ ยังไม่อยากให้ทำ
ด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างไม่พอใจมาก เพราะส่วนตัวคิดว่า ไม่เห็นเกี่ยวกันเลย
เลยลองโทรไปถามที่ Laser Vision บ้าง
เค้าบอกว่าคุณหมอเข้าตรวจวันเสาร์ด้วย
สามารถ นัดตรวจช่วงเช้า ทำช่วงบ่ายได้เลย
และคนที่เป็น psoriasis สามารถทำได้
เคยมี case ที่คนเป็น มาทำ ก็ไม่เป็นอะไร
สุดท้ายเลยนัดวันไปตรวจ เป็นวันเสาร์ที่ 18 ก.ค.52
และเนื่องจากเราใส่คอนแทกแบบนิ่ม
เค้าให้ถอดล่วงหน้า 3 วัน เพื่อให้ความโค้งปรับสู่สภาพปกติ

<ติดตามตอนต่อไป>

สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๑
ในวาระดิถีขึ้นปีใหม่นี้ขอให้ผู้อ่านบล็อกทุกท่าน
จงพบแต่ความสุขความเจริญยิ่ง ๆ ขึ้นไป
มีความสุขทุกคนครับ

Happy New Year 2008
明けましておめでとうございます。
今年もどうぞ宜しくお願い申し上げます。

วันสุดท้ายของปี ๒๕๕๐
เป็นอีกครั้งนึงที่เขียนบล็อกส่งท้ายปีเก่า
ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นต่าง ๆ ในปีนี้
มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากกว่าปีที่แล้วหลาย ๆ เรื่อง
ซึ่งผลักดันให้เรานิ่งและสุขุมมากขึ้นกว่าเก่าอีก

ไม่อยากจะบอกว่า เพราะเบญจเพส เลยเจอเรื่องแปลก ๆ เยอะ
แต่คงเป็นเพราะถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องเจอความจริงของสังคม
ถึงเวลาของการทำงานแล้ว
ปีหน้าหวังว่าจะเป็นปีที่ประสบความสำเร็จเรื่องต่าง ๆ
ให้สิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิต

ขอให้แฟน ๆ บล็อกทุกคนโชคดีครับ

よいお年を迎えに

สุขสันต์วันคริสต์มาส
ขอให้ทุก ๆ คนมีความสุขมาก ๆ
ปีนี้ก็ยังฉลองคริสต์มาสอยู่เงียบ ๆ คนเดียวเหมือนเดิมกลางกรุงเทพฯ

จริง ๆ แล้วไม่ค่อยได้อยู่กทม.ช่วงคริสต์มาสเท่าไหร่
ปีนี้เป็นปีที่ 2 หลังจากกลับจากญี่ปุ่น
แสงสีประดับประดาทั่วไปหมด

ใกล้จะปีใหม่แล้ว...

ในที่สุด ปีนี้ก็ได้เดินทางออกต่างประเทศซะที
นึกว่าปีนี้จะไม่ได้ไปไหนซะแล้ว
ครั้งนี้ก็เป็น Business Trip อีกเช่นเคย
แต่ไม่ได้ไปญี่ปุ่นแล้ว คราวนี้ไปจีนแทน
เป็นประเทศอื่นที่ไม่ใช่ญี่ปุ่นในรอบ 2 ปี (เกาหลีใต้ 2005)

มีลูกค้ารายหนึ่งที่เราดูแล อยู่ที่ Xiamen (厦门市) ใน Fujian (福建省)
ไปวันที่ 20-22 ธันวานี้
ครั้งนี้บริษัทในเครือเดียวกันที่อยู่ที่กวางเจา ก็บินมาดูแลด้วย
จัด schedule ให้อย่างแน่นมาก
ลงเครื่องวันแรกก็ลุยหาลูกค้าเลย มีกินเลี้ยงทั้ง 2 วันเลยด้วย
เหลือวันเสาร์อย่างเดียวที่พอจะมีเวลาบ้าง
ไม่รู้ trip นี้จะถ่ายรูปมาได้เยอะรึเปล่า

วันนี้ไปแวะซื้อพวกของฝากที่จะให้ลูกค้าที่นารายณ์ภัณฑ์มา
เนคไปสวยมาก ๆ สวยจนอยากได้เองเลย

แล้วเดินกลับไปซื้อผลไม้ตากแห้งที่พารากอน

เงินส่วนตัวทั้งน้าน...
เอาเถอะ เพื่อ business

ต้อนรับกระแส หนังเรื่อง Golden Compass
ด้วยการแวะไปเยี่ยมเยียน เวป Official ของหนังที่
http://www.goldencompassmovie.com

จะมีเกมส์ให้เล่น เพื่อให้ Dæmon ของเราคงรูป
พอตอบคำถามครบ 20 ข้อ จะให้ชื่อ Dæmon กับ Dæmon ที่คงรูปแล้วให้เรา
ลองไปเล่นกันดู

Xanthia

เมื่อวานทางบริษัทจัดให้พนักงานสอบ TOEIC เพื่อวัดระดับภาษาอังกฤษ
ไม่ได้สอบ TOEIC มานานมาก...
ครั้งล่าสุดเมื่อ 4 ปีที่แล้ว ตอนจะสอบเข้าโท
ตอนนั้นยังหัว bright ๆ อยู่ ก็เลยไม่มีปัญหามาก
คะแนนก็อยู่ในระดับที่โอเคพอสมควร

เมื่อวานที่สอบไป สติแตกมาก สมาธิไม่มีเลย
ข้อสอบ Listening ที่ควรเก็บได้เรื่อย ๆ ก็หลุดไปตั้งหลายข้อ
มีข่าวว่า Sales ควรจะได้อย่างน้อย 700
จะถึงมั้ยเนี่ย เฮ่อ...

วันที่ 19 ที่ผ่านมา เป็นวันที่ครบ 120 วันของโปรเบชั่น (ทดลองงาน) ของที่บริษัทใหม่
ถึงจะผ่านไปแค่ 4 เดือน แต่รู้สึกเหมือนทำงานที่นี่มานานมากกก....
รวมกับที่เก่า ก็ครบ 1 ปีพอดี
ทำงานมา 1 ปีแล้ว!

ชีวิตการทำงานกับชีวิตเรียนหนังสือนี่ต่างกันสุด ๆ จริง ๆ
เปิดโลกทรรศน์คนละแบบเลย
ยันขอยืนยันอีกทีว่า ที่ใหม่ดีกว่าที่เก่าแทบจะทุกเรื่อง
ขอบคุณจังหวะและโชคชะตาจริง ๆ ที่ทำให้ได้ย้ายมาถูกที่ถูกทางขนาดนี้

สิ่งที่อยากทำต่อจากนี้
Focus more on WORK!!

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ระหว่างนั่งรถไปหาลูกค้า ได้ SMS จากบัตรเครดิต KTC
บอกว่า 30 สายแรกที่โทรกลับไป จะแจกบัตรดูหนังบุฟเฟ่ต์ที่ House RCA!!!
มีโทรศัพท์ 2 เครื่อง นั่งกด ๆ โทร เหมือนคนบ้าเลย
เวลาผ่านไป 30 นาที ในที่สุดก็โทรติด!!
เงื่อนไขของการใช้บัตรเจ๋งสุด ๆ จะดูนั่งกี่เรื่องกี่รอบก็ได้ ตั้งแต่เปิดใช้บัตรเป็นเวลา 7 วัน

เมื่อวานเป็นวันเสาร์ที่มีเทศกาลหนังพอดีที่ House
เลยไปเปิดใช้บัตรตั้งแต่เมื่อวาน
เริ่มดูตั้งแต่เรื่องแรกตอนเที่ยง
ดูไปทั้งหมด...

5 เรื่อง!!!!

ออกมาอีกที เนื้อเรื่องตีกันยุ่งไปหมด
เป็น 5 เรื่องที่เป็น drama หนัก ๆ ดูแล้วเหนื่อยมาก ๆ
คุ้มจริง ๆ ที่ได้ตั๋วมา ดูแค่ 5 เรื่องนี้ก็คุ้มแล้ว
อีก 6 วันที่เหลือไม่มีแรงดูแล้ว...
ใครอยากได้ตั๋วบอก ดูได้ถึงศุกร์นี้นะ

อาทิตย์ที่ผ่านมา ถึงจะทำงานแค่ 4 วัน
แต่รู้สึกเหนื่อยมาก ๆ จนไม่มีเวลาคิดถึงวันศุกร์เลย
พอความรับผิดชอบเริ่มมากขึ้น ความกดดันก็มากขึ้น
เริ่มมีทำงานไม่ค่อยถูก ตามงานไม่ได้มากขึ้น
แต่ก็ยังรู้สึกอยากทำงานอยู่ อิอิ

ช่วงนี้ฝนตกแทบจะทุกวันเลย
แล้วตกมาเหมือนจะแกล้งกัน ตกมาตอนหลังเลิกงานพอดี ๆ
วันพุธใช้เวลาขับรถจากออฟฟิซไปพารากอน ติดแหง็กอยู่ที่อังรีประมาณ ชั่วโมงกว่า
กว่าจะไปถึง ก็ทุ่มกว่าแล้ว
อยากใช้รถไฟฟ้าแทนจัง เฮ่อ...
เบื่อการจราจรกรุงเทพฯ

เมื่อสัปดาห์ก่อน ซื้อโลชั่นบำรุงผิวของ LAB SERIES มา
มีแถมคอร์สนวดหน้าให้ 1 ครั้งด้วย
>> ทำไมซื้อครั้งก่อนไม่มีเนี่ย...

นัดเวลาเป็นวันนี้ตอนประมาณ 1 ทุ่ม หลังเล่นฟิตเนส
เจอพนักงานขายคนเดิม
ตรงแถว ๆ เคาต์เตอร์ขาย มีของแยกสำหรับนวดหน้าตะหากด้วย
ทั้งสครัป ทั้งนวดแขน มาสก์หน้า
พอครบคอร์ส รู้สึกสบายมาก ๆ
อารมณ์เดียวกับเข้าสปาเลย

เดินตัวลอย ลอยตัวกลับบ้าน

เมื่อวานนี้โชคดีมาก ๆ
เล่นเวทเสร็จจะขึ้นไป stamp บัตรจอดรถที่ชั้น 5 พารากอน
เห็นคนเยอะมาก คงจะมีหนังเข้ามาภายรอบ Premiere แน่นอน
แล้วก็เป็นดังคาด วันนี้มีฉาย Harry Potter ภาค 5 รอบ Premiere
เดินไปแป๊บนึงก็เจอพี่คนรู้จักให้ตั๋วดูเรื่องนี้
เลยมีโอกาสได้เข้าไปดูด้วย

หนังภาคนี้ตัดเรื่องจากหนังสือมาได้ค่อนข้างลงตัวมาก
อาจจะมีรายละเอียดบางอย่างเปลี่ยนไปจากหนังสือบ้าง แต่ก็ไม่น่าเกลียด
ภาคหลัง ๆ นี่ แลดูเป็นหนังผีมากขึ้นทุกที ๆ
เด็ก ๆ จะกล้าดูกันมั้ยเนี่ย

ช่วงเดือนที่ผ่านมานี่ มีอะไรหลาย ๆ อย่างเปลี่ยนแปลงไปกับชีวิตเยอะมาก
งานที่เริ่มกับที่นี่ รู้สึกเข้าทางกว่าที่เก่าพอสมควร
ไม่มีความรู้สึกไม่อยากไปทำงานตอนเช้าเลย
คงจะเข้าทาง กับเข้าแนวที่เป็นธรรมชาติของตัวเรามากขึ้น
รู้สึก happy กับงาน กับเพื่อนร่วมงานมาก ๆ

ส่วนเรื่องส่วนตัว ช่วงเดือนที่ผ่านมา วุ่นวายมากพอสมควร
รู้สึกว่า บางอย่าง บางเรื่อง พยายามมากไป ก็ไม่เกิดประโยชน์อยู่ดี
ปล่อยไปเรื่อย ๆ ดีกว่า
เรื่องความรู้สึก จะไปบังคับอะไรก็ไม่ได้มากอยู่แล้ว
อยู่และเรียนรู้ต่อไป...

เมื่อคืนไม่ได้ออกไปไหน
เลยได้เวลาจัดการกับ Motorola V3i Silver ซะที
อยากเปลี่ยน Theme ข้างในให้เป็นสีทองเหมือนเป็น D&G
นั่งพยายามอยู่พักใหญ่ ๆ หาข้อมูลจากในเน็ต

สุดท้ายเปลี่ยน Theme ข้างในเป็นสีทองได้สำเร็จแล้ว
แต่ข้างนอกก็ยังเป็น Silver เหมือนเดิมอยู่ดี
ซื้อใหม่ซะเลยดีมั้ยเนี่ย

เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา ตกลงรับข้อเสนอเข้าทำงานที่บริษัทลูกของ 三井物産
เค้าเลยให้เข้ามาทำงานตั้งแต่วันพุธเลย
บรรยากาศบริษัทต่างจากที่เก่ามากมาย
จำนวนคนน้อยกว่า เลยทำให้ดูคนสนิทกันมากกว่า

ตอนเย็นพี่ในทีมชวนไปกินเลี้ยงกันตั้งแต่วันแรกเลย
มันส์มาก ๆ ไม่ได้บรรยากาศแบบนี้มาตั้งนานแล้ว
ตั้งแต่กลับจากญี่ปุ่น ก็ไม่ได้มีกินกับเพื่อนแบบนี้เลย
กว่าจะกลับถึงบ้านก็ 5 ทุ่มกว่า
และแน่นอน ถ้ากินเหล้าเยอะพอสมควร จะกระเด้งตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วจะนอนไม่หลับ
เฮ่อ... ตื่นมาตี 2
กว่าจะหลับได้อีกรอบก็ตี 3 กว่าได้

พอดีวันรุ่งขึ้น มีนัดไปพบลูกค้าตอนเช้า
เลยต้องเข้าบริษัทเร็วกว่าปกติ
สรุปเมื่อคืน นอนรวม ๆ กันไม่ถึง 4 ชั่วโมงเลย

เช้านี้เลยแฮงค์+น็อกสุด ๆ
อัดกาแฟอย่างเข้มไปแก้วนึง
นั่งรถไปกับเจ้านายและพี่ในทีม ด้วยอาการมึนงง

ไปเจอลูกค้าครั้งแรก
พยายามวางตัวดี ๆ ตั้งใจศึกษาวิธีที่พี่เค้าคุย
น่าสนใจและน่าศึกษากว่างานเก่ามากมาย

วันนี้ไปคุยมา 2 ที่
ระหว่างนั่งรถกลับ ทุกคนเพลียหมด หลับสลบกันหมด
กลับมาถึงบริษัทด้วยอาการมึนงง
ทำงานต่ออีกนิดหน่อย แล้วกลับบ้าน
เหนื่อยเพราะนอนน้อยนี่ ทรมานใช่เล่น เหอะ ๆ

หลังจากงานที่ Fujitsu ถูกดองจนไม่รู้ชะตากรรม
ที่ recruit เลยติดต่อมาให้ไปลองสัมภาษณ์งานอีกที่หนึ่ง

วันนี้เลยไปสัมภาษณ์งานที่บริษัทลูกของ Mitsui
ตำแหน่งก็คล้าย ๆ กับที่ Fujitsu แถมต้องออกไปทางต่างจังหวัดเหมือนกันด้วย
ออฟฟิซอยู่สาทรเหมือนเดิม เขยิบไปอีกเล็กน้อย

เข้าไปถึงห้องรอสัมภาษณ์ มีคนอื่นอีกประมาณ 3 คน
อ่าว ไม่ใช่เราคนเดียวนี่หว่า
พอกรอกเอกสารเสร็จ ก็มี test ให้ทำนิดหน่อย
เป็นเลขง่าย ๆ หรือไม่ง่ายก็ไม่รู้
แต่นั่งรื้อฟื้นแป๊บเดียวก็ทำได้หมดอยู่ดี

เสร็จแล้วรอเข้าห้องสัมภาษณ์
ในห้องสัมภาษณ์มี
คนไทยที่พูดอังกฤษได้ (แลดูท่าทางจะใหญ่สุดในบริษัทนี้)
คนไทยที่พูดญี่ปุ่นได้
และ คนญี่ปุ่นที่พูดไทยพอได้

สัมภาษณ์ค่อนข้างโอเค ไม่มีปัญหาอะไร
คุยกันถูกคอทีเดียว
คงเป็นเพราะเป็นเด็กจบญี่ปุ่นเหมือนกัน

เสร็จแล้ว ขับรถไปพารากอน
มาเล่นฟิตเนสเล็กน้อย
ระหว่างที่เล่นอยู่ พี่ที่ recruit โทรมา
บอกว่า ที่บริษัทเค้าบอกรับแล้ว!!

อะไรจะเร็วขนาดนี้เนี่ย
ออกมายังไม่ทันถึง 2 ชั่วโมงเลย
ตัดสินใจกันเร็วมาก
แถม offer เงินเดือนกับสวัสดิการต่าง ๆ ดีกว่าที่ Fujitsu อีก
น่าดีใจเป็นที่สุด
ตกลงรับทำอย่างไม่ต้องลังเลใด ๆ

ในที่สุดก็ได้กลับไปทำงานซะที...

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ทำงานที่ ExxonMobil
ได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่างเกี่ยวกับชีวิตจริงในการทำงาน
การทำงานร่วมกับคนอื่น
เห็นอะไรที่ในชีวิตนักเรียนไม่มีวันได้เห็นเยอะมาก
นับว่าเป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่าที่เราจะเอาไปปรับใช้กับที่ถัดไป

Thank you for everything, XOM